„Pasja utkana z tkaniny”

„Zachwycające, niezapomniane i intrygujące…”

7 kwietnia br.  w Polskiej Akademii Umiejętności odbyło się  spotkanie wielu gimnazjalistów i licealistów z panią Barbara Kalfas – kierowniczką Pracowni Konserwacji Tkanin na Wawelu. Pani Kalfas wytłumaczyła, na czym polega jej praca i przedstawiła wiele obiektów, nad jakimi pracowała i pracuje obecnie. Oglądana przez przybyłych prezentacja ukazała efekty pracy konserwatorskiej.

Katarzyna Jarek (autorka notatki po spotkaniu)

Najczęstszym słowem, pojawiającym się w pracach uczestników tego spotkania, było słowo „pasja”. Młodzi ludzie natychmiast wychwycili w głosie Pani Barbary Kalfas miłość do tego, co robi. Dzięki temu  pisali potem w swoich esejach:

„Niezwykły Gość Herbaciarni naukowej uświadomił mi, ze praca powinna być pasją. Tak, aby być szczęśliwym, trzeba wykonywać pracę, którą się lubi”.

„Pasja daje cel, wyznacza często drogę, której każdy z nas szuka, drogę dla każdego, trzeba tylko chcieć ją znaleźć”.

„Miłość wskrzesza zapał twórczy, chęć działania. Jest inspiracją.”

„Praca. Jest to pewien wysiłek włożony przez człowieka, aby mógł rozkoszować się dobrem, jakie daje mu wykonywany zawód”.

„Igła pracy i nić pasji. Czy da się to połączyć w idealną jedność i utkać piękny materiał? W jaki sposób uszyć na skrawku materiału życia doskonałe wzory delikatności, a zarazem niezapomnienia? Cieszmy się z każdego dnia i tkajmy igłą pracy oraz nicią pasji dalsze swoje życie, dopóki nie skończy nam się przędza”.

„Pasja może być ukryta wszędzie. W dźwiękach muzyki, w barwach farb znajdujących się na płótnie, w tuszu wylewającym się na kartki papieru. Nawet w splotach nici, tworzących tkaninę. Warto pomóc jej się odnaleźć”.

Z jednej tkaniny wszyscy jesteśmy…

„Tkaninę można porównać do więzów międzyludzkich. Otóż każdy człowiek jest jakby jedną nitką. Ma inne poglądy, wygląd, wiek, poziom wykształcenia, lecz i tak mimo tych wszystkich różnic pasuje do reszty, bo jest człowiekiem”.

Ładnym podsumowaniem tematów poruszanych podczas spotkania „Pasja utkana z tkaniny” wydaje się być wiersz Wiedźmy Marty „Refrakcja nad plamą na obrusie”

To niesamowite
Że plama na obrusie może mieć pozytywne znaczenie
Jeśli obrus jest poplamiony
Znaczy to że ktoś przy nim jadł
Że zaspokoił głód

Jeśli jadł dżem — na przykład wiśniowy
Znaczy że rosło drzewo i owocowało
— a skoro owocowało
Znaczy to że wody i słońca mu nie brakowało

Skoro wody i słońca nie zabrakło drzewu
Znaczy to że Ktoś nad nim czuwał
— że orzeźwiający deszcz i słoneczny dzień na nie zsyłał
Więc miłował drzewo
I tego który jedząc jego owoce obrus poplamił

We wszystkim można coś pozytywnego dostrzec
Gdy się tylko głębiej spojrzy
Nawet w poplamionym obrusie ślady Bożej miłości

23 maja 2011 11:19