„Czesław Miłosz, lekcja niepokoju”

DAR

Dzień taki szczęśliwy.
Mgła opadła wcześnie, pracowałem w ogrodzie.
Kolibry przystawały nad kwiatem kaprifolium.
Nie było na ziemi rzeczy, którą chciałbym mieć.
Nie znałem nikogo, komu warto byłoby zazdrościć.
Co przydarzyło się złego, zapomniałem.
Nie wstydziłem się myśleć, że byłem kim jestem.
Nie czułem w ciele żadnego bólu.
Prostując się, widziałem niebieskie morze i żagle.

Czesław Miłosz, Berkeley 1971

17 marca dla nas, uczestników Herbaciarni Naukowej na Zamku w Niepołomicach, był także dniem szczęśliwym  — spotkaliśmy się znów, aby nasycić się aromatami wiedzy. Mgła wprawdzie nie opadła tak wcześnie i jest wiele rzeczy, które chcemy mieć – wiedza, szerokie horyzonty: po to tu przychodzimy. Znamy zapewne wielu, którym warto zazdrościć – zmysłu udziału, jak mówi Szymborska, postawy wyprostowanej, jak czytamy u Herberta czy służby wiernej mowie, wedle Miłosza. Ale zgodziliśmy się z poetą w stu procentach, że taki dzień, taki stan ducha – to DAR.

21 marca 2011 10:56